In dit filmpje, gemaakt op 16 oktober 2012, wordt haar zeggenschap op de proef gesteld: het mannetje "eist" zijn deel op, althans daar lijkt het op.
Dat gaat uiteindelijk wel lukken, al moet hij het dan wel doen met het overige edele kluifwerk.
Door de harde wind en bijbehorend lawaai is het gedrag van het mannetje wat moeilijk te analyseren.
Om die reden heb ik het belangrijkste gedeelte ongeknipt gelaten en het originele geluid behouden, wat verder onderzoek mogelijk maakt.
De titel is een variatie op het "iene miene mutte" eerder hier door Wim van Yperen gebruikt. Het vrouwtje in de intro heb ik gefilmd op 17 september 2012, ze was toen nog volop in de rui.
Het mannetje was op 15 februari jl. zo vriendelijk om op diezelfde plek te gaan zitten. Het rood op de buik is vermoedelijk het gevolg van een onvrijwillig sterfgeval kort daarvoor in zijn directe omgeving.
Op de Jacobuskerk in de Parkstraat staat sinds kort een broedbak voor Slechtvalken. Dat is de boodschap van het persbericht dat de parochie afgelopen zaterdag verzond.
En terwijl de mannen ijverig bezig waren met het plaatsen van de nestkast, zat het Slechtvalkvrouwtje twee etages hoger ongeduldig te wachten. Dat zagen we pas toen we om even over twaalf klaar waren met die klus in de Parkstraatkerk. Misschien heeft ze er wel al de hele tijd gezeten, wie weet. Ze haalde met haar actie in elk geval een registratie op